+48 502 188 313 
Dmuchane parki wodne to jedna z najszybciej rosnących form rozrywki plenerowej w Polsce. Kolorowe tory przeszkód, zjeżdżalnie pływające na jeziorach, stawach, basenach, otwartym morzu i nabrzeżach przyciągają uczestników w sezonie letnim. Ale ich eksploatacja, to nie tylko dochodowa atrakcja – to też wyjątkowo złożona odpowiedzialność prawna i wyzwanie techniczna.
Właściciele takich instalacji często pytają: czy obowiązują mnie te same przepisy co przy komercyjnej eksploatacji tradycyjnych dmuchańców? Czy potrzebuję dodatkowych zezwoleń? Kto odpowiada za bezpieczeństwo uczestników na wodzie? W tym artykule odpowiadamy na te pytania.
Czym jest dmuchany park wodny?
Dmuchany park wodny to instalacja nadmuchiwana, kotwiczona na zbiorniku wodnym, przeznaczona do aktywnej zabawy i rywalizacji uczestników. W skład typowego parku wchodzą:
- tory przeszkód z elementami wspinaczkowymi i zjazdowymi,
- zjeżdżalnie wprost do wody,
- platformy do skakania i trampoliny wodne,
- elementy pływające wymagające równowagi.
Z punktu widzenia przepisów są to urządzenia rozrywkowe udostępniane komercyjnie – co oznacza, że podlegają tym samym wymogom dokumentacyjnym, co tradycyjne dmuchańce, a do tego dochodzi szereg dodatkowych obowiązków wynikających z przepisów wodnych i ratowniczych.
Jakie przepisy regulują parki dmuchane na wodzie?
Prowadzenie parku wodnego wymaga znajomości kilku nakładających się aktów prawnych:
Norma PN-EN ISO 25649-6:2025-05 Przedmioty rekreacyjne pływające stosowane na wodzie i w wodzie –Część 6: Dodatkowe szczegółowe wymagania bezpieczeństwa i metody badań dla urządzeń klasy D. Norma ta dotyczy urządzeń rekreacyjnych pływających należących do klasy D stosowanych na wodzie i w wodzie zgodnie z ISO 25649-1 bez względu na to, czy wyporność uzyskana jest poprzez nadmuchiwanie, czy materiał o właściwościach wypornościowych. Dokument ten należy stosować łącznie z ISO 25649-1 i ISO 25649-2.
Jeśli chodzi o typowe urządzenia nadmuchiwane należące do klasy D, to są to:
- nadmuchiwane konstrukcje do wspinania się znajdujące się na wodzie;
- odbijające się platformy;
- nadmuchiwane zjeżdżalnie;
- trampoliny wodne;
- huśtawki;
- tory przeszkód;
Norma ta jest stanowi punkt odniesienia przy ocenie technicznej nadmuchiwanego sprzętu i ustalaniu ewentualnych roszczeń o charakterze cywilnoprawnych.
Ustawa o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 714) nakłada obowiązki na podmioty prowadzące kąpieliska i miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli. Park wodny, który przyciąga uczestników do kontaktu z wodą, jest traktowany właśnie jako takie miejsce – i musi spełniać wymagania dotyczące ratownictwa.
Rozporządzenia wykonawcze
Kluczowe są również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych dotyczące wymogów dla kąpielisk, w tym minimalnej liczby ratowników, wyposażenia i oznakowania terenu, jak np. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag z dnia 31 sierpnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1979).
Kto odpowiada za bezpieczeństwo uczestników?
Odpowiedzialność za bezpieczeństwo w parku wodnym spoczywa na jego właścicielu lub operatorze. Obejmuje ona:
- zapewnienie ratownika wodnego z uprawnieniami (wymagane przepisami),
- właściwe oznakowanie i strefy bezpieczeństwa wokół instalacji,
- stały nadzór nad uczestnikami podczas użytkowania urządzeń nadmuchiwanych w parku wodnym,
- wyposażenie ratownicze zgodne z przepisami,
- procedurę postępowania w razie wypadku lub utonięcia.
Jeśli park wodny jest prowadzony komercyjnie, a do zdarzenia dochodzi wskutek braku nadzoru lub niedostatecznego zabezpieczenia – właściciel ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka (art. 435 k.c.), na zasadzie winy (art. 415 k.c.) podobnie jak przy tradycyjnych dmuchańcach.
Orzeczenie techniczne – czy jest wymagane?
Tak. Nadmuchiwane konstrukcje używane w parkach wodnych jako urządzenia rozrywkowe udostępniane publicznie, powinny posiadać orzeczenie techniczne potwierdzające ich zgodność z normą. W przypadku parków wodnych ocena techniczna jest szczególnie ważna, ponieważ:
- urządzenia te pracują w trudnych warunkach – wilgoć, promieniowanie UV, naprężenia dynamiczne,
- materiał i szwy szybciej ulegają degradacji niż w tradycyjnych dmuchańcach,
- kotwiczenie w wodzie wymaga specjalnych rozwiązań, które powinny być zweryfikowane przez specjalistę,
- awaria urządzenia na wodzie niesie znacznie poważniejsze ryzyko niż awaria na lądzie.
Rzeczoznawca ocenia nie tylko stan materiałów i szwów, ale też sposób kotwiczenia instalacji, ciśnienie w powłoce pneumatycznej oraz oznakowanie. Wydane orzeczenie techniczne jest niezbędne przy zawieraniu umów z ubezpieczycielem, a często – również przy uzyskaniu zgody zarządcy terenu (np. nadleśnictwa, samorządu) na prowadzenie działalności na danym akwenie.
Ratownik w parku wodnym – obowiązek czy dobra praktyka?
Obowiązek. Zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych, w miejscach, gdzie odbywa się komercyjna aktywność wodna z udziałem uczestników, wymagana jest obecność uprawnionego ratownika wodnego. Minimalna liczba ratowników zależy od liczby uczestników i powierzchni instalacji.
Brak ratownika to nie tylko naruszenie przepisów – to przede wszystkim realne zagrożenie życia uczestników. W razie wypadku z ofiarami, nieobecność ratownika będzie traktowana jako kluczowe zaniedbanie wpływające na zakres odpowiedzialności karnej i cywilnej właściciela.
Jakie dodatkowe dokumenty powinien mieć właściciel parku wodnego?
Poza standardową dokumentacją wymaganą przy dmuchańcach używanych na lądzie, właściciel parku wodnego powinien posiadać:
- orzeczenie techniczne zgodne z PN-EN ISO 25649-6:2025-05 i DTR,
- dokumentację dotyczącą kotwiczenia instalacji (projekt lub schemat z akceptacją rzeczoznawcy),
- regulamin korzystania z parku – w języku polskim, umiejscowiony w taki sposób, aby był widoczny dla uczestników,
- procedurę ratowniczą i zasady postępowania w razie wypadku, utonięcia,
- potwierdzenie uprawnień ratowników dyżurujących przy instalacji,
- umowę z zarządcą akwenu lub zgodę właściciela terenu,
- decyzję, czyli pozwolenie wodnoprawne dla konstrukcji nadmuchiwanych zainstalowanych na wodach płynących (rzekach, kanałach)
- polisę OC obejmującą działalność na wodzie,
- dziennik kontroli codziennej instalacji,
- szkolenie personelu z zakresu BHP dla nadmuchiwanego sprzętu do zabawy.
Najczęstsze błędy przy prowadzeniu parku wodnego
Z doświadczenia rzeczoznawczego wynika, że właściciele parków wodnych najczęściej zaniedbują:
- brak orzeczenia technicznego lub posiadanie oceny wystawionej przez podmiot zagraniczny, nieuwzględniającej polskich przepisów,
- niewystarczające kotwiczenie instalacji – szczególnie niebezpieczne przy silniejszym wietrze lub falowaniu,
- brak ratownika lub obecność osoby bez aktualnych uprawnień,
- brak regulaminu lub regulamin niewidoczny dla uczestników,
- eksploatacja urządzeń z uszkodzeniami materiału lub szwów „bo jeszcze działa”,
- brak polisy OC obejmującej działalność na wodzie – standardowe polisy często wyłączają ryzyko wodne.
Podsumowanie
Prowadzenie parku wodnego to przedsięwzięcie, które wymaga spełnienia wymogów z kilku obszarów jednocześnie: technicznego, ratowniczego, dokumentacyjnego i prawnego. Im lepiej przygotowana dokumentacja i procedury – tym mniejsze ryzyko dla uczestników i większa ochrona właściciela.
Planujesz otworzyć park wodny lub potrzebujesz oceny istniejącej instalacji?
Skontaktuj się z nami. Zespół rzeczoznawca-dmuchance.pl specjalizuje się w ocenie technicznej dmuchanych parków wodnych, wydawaniu orzeczeń technicznych oraz doradztwie w zakresie zgodności z przepisami.
